Made in Morocco

Hafida 23-04-2016 Uncategorized

Onlangs ontmoette ik een jongeman uit Congo in de trein van Casablanca naar Rabat. Hij vroeg een bijdrage voor de rest van zijn reis. Nadat hij zei dat het om 35 dirham ging, gaf ik hem het totaalbedrag en tevens mijn niet aangegeten Starbucks muffin. De koffie hield ik voor mezelf. Hij was verbaasd dat hij genoeg had voor de rest van de reis en opgelucht plofte hij tegenover mij op de treinbank. Hij had teenslippers aan met sokken. Ik keek naar buiten en zag dat het regende. Ik voelde medelijden.

We raakten in gesprek. Wat doe je in Marokko, vroeg ik hem? Het gesprek ging in gebrekkig Arabisch en Frans. Hij wilde een betere toekomst. Hij was 23 jaar en alleen in Marokko. Hij verdiende wat geld op een sloop in Kenitra. Ik dacht aan mijn vader die in 1974 naar Europa vertrok om ook wat geld te verdienen. Ik vertelde hem dat. En dat ik, de arbeidersmigrantendochter nu weer terug in Marokko was om Nederlandssprekende mensen al dan niet van Marokkaanse achtergrond te werven uit Europa. Hij keek mij met ongeloof aan. Maar ik zag ook hoop in zijn ogen. Hij stond op naar de treintoilet, wenkte mij om op zijn plastic tasje te letten en ging zijn handen wassen. Kwam terug en at al genietend van de blueberry muffin. Ik stapte uit in Rabat, hij zette zijn reis voort.